محصولات گروه اوره مانند نیتروپارس، نیتروزا، اپترولیز و نیتروفید در تغذیه دام به دلایل زیر استفاده می‌شوند:

1. منبع نیتروژن غیرپروتئینی (NPN):
– اوره یا ترکیبات مشابه در شکمبه نشخوارکنندگان توسط میکروارگانیسم‌ها تجزیه و به آمونیاک تبدیل می‌شوند.
– میکروب‌های شکمبه از این آمونیاک برای ساخت پروتئین میکروبی استفاده می‌کنند که سپس توسط حیوان جذب می‌شود.

2. جایگزین بخشی از پروتئین جیره:
– اوره ها می‌توانند بخشی از منابع پروتئین گران‌قیمت (مانند کنجاله سویا) را جایگزین کنند و هزینه تغذیه را کاهش دهند.

3. بهبود قابلیت هضم فیبر:
– تأمین نیتروژن کافی برای میکروارگانیسم‌های شکمبه، هضم فیبرهای جیره (مانند علوفه) را بهبود می‌بخشد و تولید اسیدهای چرب فرار را افزایش می‌دهد.

4. افزایش تولید شیر و گوشت:
– در جیره‌های با علوفه کم‌کیفیت (فیبر بالا و پروتئین پایین)، استفاده از اوره می‌تواند تولید پروتئین میکروبی را افزایش داده و عملکرد دام را بهبود بخشد.